هلن

مجید نفیسی

        بیاد قربانیان کشتار یهودیان

گاهی هلن را می‌بینم
که با دامنِ بلندش
از راه می‌رسد.
راهبَری آهنین را هُل می‌دهد*
که بر زمین شیار می‌کِشد.

همیشه می‌پرسد:
“آقا!
امروز چند شنبه است؟
امروز چند شنبه است؟”
می‌گویم: “ژودی”
و گاهی “دونر استاگ”*
زیرا می‌دانم هلن
از آلمان گریخته
و در پاریس شوهر کرده.

او چون قطارِ سنگینِ قربانیان
از کنارم می‌گذرد
و من در فراسوی زمان
صدایشان را می‌شنوم.

        شانزدهم فوریه هزار‌و‌نهصد‌و‌نود‌و‌هفت

*- “راهبر” به‌جای “واکِر”.

*- “پنجشنبه” به فرانسوی و آلمانی.